ஜ۞ஜ شما را به همان لبخند میسپارمஜ۞ஜ

عکسی بود و چهره محزونی و کودکی اسیر بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان ، اما دیگر اسیر نیست. به خانه رفته و مادرش ترک عادت کرده و میخندد. میخندد چون امیر محمودش را روی تخت بیمارستان نمیبیند و در کنارش است لطف شما که دست امیر محمود را بر قلب پر مهرتان نهادید زمان عاشقی این مادر را کمی بیشتر کردید و مگر هرچه را پایانی نیست اما شما پایانی را دورتر گردانیدید و جز سپاس از کمک کنندگان و دعاگویان کاری نمیتوان کرد.